26. Zdradziecki krąg - cz. II

[muzyka]. 

,,I thouht I'd buried you

And covered the tracks 

You'll have to takie this with your cold dead hands 

I thougt I'd buried you

What's dead can never die".

*** 

   Zakapturzona, odziana w czarny płaszcz śmierciożerców postać poruszała się szybkim, stanowczym krokiem ciemnymi korytarzami podziemi. Betonowe mury wraz z lekko przyćmionym światłem naściennych pochodni przypominały średniowieczne czasy. Powietrze było zatęchłe, wyczuwalna była mocna woń parafiny. Rodion zatrzymał się mając przed sobą mur. Nacisnął jedną z cegieł. Ściana ustąpiła miejscu przestronnemu pomieszczeniu w odcieniach czerni i czerwieni. Pośrodku pomieszczenia umieszczony był przestronny, mahoniowy stół przy którym zasiadały dwie osoby - ciemnoskóry mężczyzna w średnim wieku z ciemnymi, długimi włosami, małymi, niebieskimi oczami i wydatnymi ustami oraz nerwowo rozglądający się wokół, jakby poszukujący potencjalnego zagrożenia młody chłopak nie mogący mieć więcej niż trzydzieści lat. Złote ornamenty, jasny kominek zabytkowe księgi i rzeźby sprawiały, że pokój mógłby zostać uznany za przyjemny, jednak nawet one nie potrafiłyby odwrócić uwagi od unoszącego się w powietrzu ciała młodej kobiety. Okalane czarnymi, falowanymi włosami delikatne rysy kontrastowały z widocznym bólem i cierpieniem w oczach i grymasie ust. 
- Cóż takiego cię zatrzymało? Czekaliśmy na ciebie - starszy mężczyzna wstał i stanowczo uścisnął dłoń przybyłemu przyjacielowi. 
- Wybacz, ale znów zwołał spotkanie. Naprawdę, mam stanowczo dość tych popołudniowych herbatek i jego wywodów o wspaniałym Potterze, którego nie może zniszczyć pomimo tego, że jest to bezmyślne dziecko które jakimś cudem okazało się być czarodziejem. Ich domniemana walka coraz bardziej przypomina zabawę w kotka i myszkę! - wzburzony prawie, że wykrzyknął uderzając przy tym pięścią w stół. Odetchnął głęboko aby uspokoić wzburzone emocje - Mam nadzieję, że ten cyrk nie potrwa już długo. 
- Nie martw się Rodionie, już za niedługo wystawimy finalny akt tego przedstawienia... - młody chłopak zaśmiał się szaleńczo, a cała niepewność zniknęła z jego turkusowych oczu. Ciemnoskóry mężczyzna przewrócił oczami. 
- Tak, uwielbiamy twój zapał Jeffreyu jednak jedyne przedstawienia jakie dotąd miały miejsca to wasze rozmowy. Może zajmiemy się naszym wspaniałym gościem? Wydawało mi się, że plan jest gotowy więc nie musimy już więcej tracić czasu na jego omawianie i snucie coraz to śmielszych planów. Pamiętajmy o tym, że przed sobą nie mamy małego dziecka, a czarodzieja, który prawdopodobnie jest najwybitniejszym i najgroźniejszym od stuleci ustępującym jedynie Merlinowi - mówił z przekąsem. Nie w jego stylu były maskarady i otoczka złej postaci. Niedawno urodził mu się prześliczny synek, jego żona martwiła się za każdym razem gdy spotykali się tuż przed nosem swojego wroga w potajemnej komnacie i coraz bardziej pragnął już tylko spokoju ducha, jednak do jego osiągnięcia potrzebni byli mu sojusznicy - Och, Elisabeth czy to wszystko musi być takie skomplikowane? - pogładził lewitującą kobietę po bladym policzku rozmazując przy tym smugę skrzepniętej już krwi - Kończymy już to panowie, śpieszy mi się - wyciągnął różdżkę i zamachał nią wyćwiczonym ruchem wykonanym jakby od niechcenia - Avada kedrava! - Zielony płomień trafił w ramię przez co Elisabeth Person jeszcze kilka razy ruszyła się w ostatnich konwulsjach, aby następnie jej ciało delikatnie opadło na stół. 
- Taka piękna... - Rodion delikatnie obwiódł jej usta palcem podziwiając nietypowe rysy młodej kobiety. 
- Dobrze wiesz, że mówiła za dużo. Nie wykonała swojego zadania należycie, a dodatkowo prawie nas zdemaskowała. Kilka kieliszków Ognistej w towarzystwie nie właściwej osoby może pozbawić nas życia. Nie możemy pozwolić sobie na tak lekkomyślne zachowanie! - jego głos poważny i podszyty zdenerwowaniem. Niesubordynacja zawsze wpędzała go w gniew. - Pozbądźcie się ciała. Sądzę, że najlepszą opcją byłoby upozorowanie wypadku na terenie Hogwartu. Zakazany Las byłby do tego idealny, ale jeśli traficie na jakieś kłopoty załatwcie wszystko po cichu, zaginięcie też powinno być odpowiednie. Pamiętajcie przede wszystkim o tym jak blisko celu już jesteśmy, jedno potknięcie może być naszym ostatnim. Nie robimy tego dla siebie, ale dla całego magicznego półświatka. Musimy dokończyć całą tą akcję w dobrym stylu a trup na naszym dotąd czystym koncie byłby bezsensownym posunięciem - prychnął popijając wcześniej przywołaną kawę. 

***

  Nie wiedział jak ująć to w słowa. Choć jego usta nie były nieskalane, to kłamstwo miało być najgorszym jakie kiedykolwiek wypowiedział. Wziął kilka głębokich wdechów czując w nozdrzach mroźne, późnojesienne powietrze. Poprawił złote spinki od mankietów i granatowy krawat. Ubrany był w elegancki szary garnitur na założenie którego zdecydował się w ostatniej chwili, podobnie jak i czerwoną różę samotnie leżącą na krwistoczerwonej narzucie łoża. 
- Chciałeś mnie widzieć panie? - kolejny głęboki wdech. Powoli odwrócił się mając nadzieję, że wszelakie uczucia z jego twarzy znikły tak, jakby sobie tego życzył. 
- Tak Bello, chciałem z tobą porozmawiać. Proszę, to dla ciebie - podał jej kwiat, barwą pasujący do koloru jej sukni. Czarne loki delikatnie okalały jej twarz w kształcie serca, a usta ułożyły się w lekko rozmarzony uśmiech. 
- Dziękuję, jest piękna - skrzywił się. Wybrał najgorszą z róż próbując wmówić sobie, że tylko na taką zasługuje ta podstępna kobieta, która stała przed nim w zdecydowanie za krótkiej sukni, mimo, że sięgała jej do kostek. 
- Nie ciesz się tak, jest to świstoklik. Za pół godziny przeniesie cię do mojej rezydencji w północnej Francji. Na miejscu czeka na ciebie twój mąż Rudolf i Bujdka. Mam nadzieję, że będzie wam dobrze służyć - podszedł do drzwi i otworzył je zamaszystym ruchem. Podniósł wzrok i spojrzał na byłą kochankę z obrzydzeniem - myślałaś, że nigdy się nie dowiem? Teraz jesteś już bezużyteczna! Daję ci posiadłość za dobrą służbę, ale nie licz na więcej - warknął nie mogąc już więcej pohamować emocji. 
- Ale... Tom, jak ty... ja... - łamiącym głosem nie mogła wypowiedzieć nawet jednego zdania. Chciała wyjaśnić, powiedzieć mu prawdę, ale nie potrafiła. 
- Tylko tyle masz do powiedzenia? - prychnął - Z resztą, wynoś się. Po prostu się wynoś, nie chcę cię już więcej widzieć. Kiedy wrócę ma cię tu nie być! - szybkim krokiem wyszedł ze swojej komnaty zostawiając tam płaczącą kobietę. Jej widok przyprawiał mu tylko ból. 

                                  _____________________________________

Króciutko. Zbyt króciutko, ale mam nadzieję, że 27 za tydzień odkupię winy. Wybaczcie, ale złamana ręka nie pomagała niestety w pisaniu :p Trzy nowe postacie to pewnie przegięcie, ale już za niedługo dowiecie się po jaką cholerę ta głupia dziewczyna jaką jestem tak bardzo kombinuje z wielowątkową fabułą i zbyt dużą ilością czarnych charakterów ;) W następnym rozdziale duuużo Sevmione i równie dużo problemów pomiędzy Draconem a Luną ^^ Enjoy! <3

Rocznica, informacje, obietnice.

Nie wiem kiedy, nie wiem jak ale stało się... to już dwa lata od kiedy założyłam tego bloga! Jest on moim pierwszym fanfikiem ,,Harrego Pottera" założonym pod wpływem chwili kiedy to po raz pierwszy w ogóle miałam stycznością z całym kanonem wówczas jedynie w formie ekranizacji. Pamiętam, że oglądając piątą część stwierdziłam nagle ,,jeju, czemu Draco nie jest z Luną? Przecież oni tak do siebie pasują! Muszę coś o nich napisać!" i tak oto powstało... ,,toto", pieszczotliwie nazywając tak ten twór. Bywały chwile lepsze i gorsze, kiedy albo pisałam po nocach albo przez nawet kilka miesięcy odcinałam się twierdząc, pewnie z prawdą, że moje wypociny są, za przeproszeniem, do dupy. No ale cóż, niedawno podjęłam decyzję, choćby się waliło i paliło chcę to dokończyć. Chcę dokończyć tę historię chociaż nie jest perfekcyjna i nie jest wspaniała, ale chcę to zrobić i właśnie w tym momencie przechodzimy do informacji parafialnych, pierwszych poważnych jakie pojawiły się na tym blogu przez okres tych dwudziestu czterech miesięcy. 

Po pierwsze w ramach rocznicy na fanfiction.net pojawi się na początku października one shot z jednym z paringów które możecie wybrać w komentarzu. Wybór pomiędzy Druną, Sevmione, Bellamort bądź... paring niespodzianka jednocześnie zdradzający jeden z przyszłych wątków pierwszoplanowych. Do wyboru, do koloru, piszcie :) 

Po drugie szykują się małe zmiany. Przede wszystkim organizacja. Rozdziały będą pojawiały się regularnie i tym razem nie żartuję. Potrzebowałam czasu i właśnie przez moją nieobecność napisałam kilka rozdziałów oraz zrobiłam zarys do samego końca opowiadania, więc wreszcie doczekacie się regularności notek. 

Następnie sprawy techniczne. Poprzednie rozdziały, nie oszukujmy się, nie są bezbłędne. Każdy ma prawo się mylić, jednak nie wypada dawać czegoś takiego komuś do czytania, dlatego też jeżeli znajdzie się osoba chętna do betowania tekstu bardzo prosiłabym o kontakt na emaila nienajomamrzycielka@gmail.com bądź po prostu komentarz z takową informacją pod tą notką. Za niedługo również szablon ulegnie zmianie, w zakładkach wreszcie zakończy się wieczny jak dotąd remont a całość powinna być w końcowym stadium schludna, czytelna i łatwa w odbiorze. 

Mam nadzieję, że pomimo wszystkiego ktoś to jeszcze czyta i kogoś interesują takie głupoty jak to co napisałam :) 

25. Zdradziecki krąg cz.1

[muzyka]

,,We've been surrounded, by vicious cycles

Are we truly alone?

The scars on your heart 
Are yours to atone"

***

    Bella i Tom byli szczęśliwi. Pogrążeni w swoich sadystycznych marzeniach i planach, poczynając kolejne kroki ku przygotowaniom do zbliżającej się wojny odnaleźli siebie, a następnie miłość. Tą dozgonną i prawdziwą, choć lekko podziurawioną przez morale i ubrudzoną krwią.... 

- Co zrobimy gdy to wszystko się skończy? Nie możemy zniszczyć wszystkich mugoli, a cały świat jest zbyt trudny do opanowania. Czystokrwiści są wiecznie nienasyceni, będą chcieli więcej władzy i będą wszczynać bunty. Będą próbowali cię zniszczyć - oznajmiła któregoś dnia, po jednym z zebrań śmierciożerców. Spojrzał w jej duże, ufne brązowe oczy. 

- Dobrze wiesz, że i tak nie możemy się wycofać. Jest już za późno. Jedną szansą dla nas jest wygrana, a później? A później będzie już tylko lepiej. Być może pozwolę, aby Severus z Lucjuszem zajęli moje miejsce, oczywiście bez wiedzy reszty. A my w tym czasie, moja droga, będziemy szczęśliwi. Ot tak, po prostu. Szczęśliwi jak nigdy, bez żadnego większego powodu. Na świecie nie będzie już więcej szlamu, a jedynie my, czystokrwiści. Świat będzie lepszy. Co do mugoli, wszystko jest proste. Nie wiedzą o nas, a my mamy nad nimi całkowitą kontrolę. Kilku naszych przejmie u nich prezydenturę, problem sam się rozwiąże - odpowiedział spokojnie, całkowicie pewny swych słów z dość sporą dozą arogancji. Bella była pewna, że gdyby ktoś nawet próbował przeszkodzić mu w jego działaniach niechybnie skończyłby zagryziony przez Naginni. Uśmiechnęła się i czule pogłaskała go policzku. Skrzywił się lekko, lecz nie odepchnął jej od siebie, a jedynie przyciągnął i już po chwili władczo trzymał ją w ramionach, niczym własność. Bo tym właśnie dla niego była - własnością. Rzeczą do posiadania. 

***

    Słabe promienie jesiennego słońca przedzierały się przez korony drzew w Zakazanym Lesie. Młody, czarnowłosy chłopak dziarsko omijał kolejne przeszkody, torując sobie drogę przez zawiłe konary i łodygi różdżką, rzucając bez oporów Avadę Kedravę na groźniejsze stworzenia, które mogłyby podjąć próbę ataku. Jego wzrok był pusty, a jednocześnie obłąkany. Harry Potter z pewnością nie był sobą w tym momencie. I z pewnością ten dzień nie miał tak wyglądać... 

Gdy pierwsze promienie zimowego słońca przedarły się przez ciemne chmury, wszystko wskazywało na to, że dzień Chłopca Który Przeżył będzie całkiem normalny; poranne lekcje, obiad w Wielkiej Sali z Ronem, eliksiry, które stały się o wiele prostsze dzięki profesorowi Slughornowi, zastępującym tajemniczo zaginionego Snape'a i wieczór - zaplanowana kilka dni wcześniej randka z Cho Chang, o której sama myśl wywoływała u niego dziwny uśmieszek. 

- Zapowiada się miły dzień, prawda? - zapytał radośnie Ron podczas śniadania, jedząc, ku ogólnemu zdziwieniu, kanapkę z dżemem, spokojnie i długo przeżuwając. W jego oczach błąkały się tajemnicze iskierki, których pochodzenia Harry nie mógł zdefiniować. 

- Tak, z pewnością będzie ciekawy - odparł mimochodem, nie wiedząc nawet o prawdziwości własnych słów. 

   Po śniadaniu lekcje upływały Harremu w błogiej nieświadomości zbliżających się wydarzeń. Jak zawsze myślami był daleko, choć tym razem nie wiedział, gdzie się znalazł; był to świat podobny do tego, którego znał, lecz czuł się niczym nieruchomy obraz na jednej ze ścian korytarza. Wykonywał rutynowe czynności bez zastanowienia, mechanicznie, mówił, lecz nie wiedział o czym, myślał, jednak nie rozumiał. Na lekcjach potakiwał, sprawiając wrażenie uwagi. Ale jednak. Coś miało nad nim całkowitą kontrolę, a on nawet o tym nie wiedział. 

   Słońce wznosiło się coraz wyżej, aby w końcu móc ukazać się w swej glorii. Wiatr był coraz bardziej niespokojny, choć na niebie nie było ani jednej zagubionej chmury. Mugolscy metrolodzy nazwaliby to zjawisko ciszą przed burzą, na które wskazywała dodatkowo parna, gęsta atmosfera. 

   Nadszedł długo wyczekiwany wieczór, słońce nadal świeciło nad Hogwartem, jednak coraz bliższy był już jego kres panowania tego dnia. Wiatr stawał się niespokojniejszy, a zwierzęce odgłosy milkły. Zastąpił je szum legowisk i gniazd. Czarnowłosy podążał w amoku za głosem z głowy, nie wiedząc co nastąpi za chwilę. Jeszcze tylko parę metrów... drzewa przerzedziły się, aż w końcu zanikły. Wyszedł na polanę, którą można by nazwać mianem majestatycznej, gdyby nie obecność kilkunastu osób zakłócających harmonię tego miejsca. Śmierciożercy; czarne, zamaskowane postacie, które zakładając szaty zdejmowały człowieczeństwo, często jedynie jego resztki, wieszając w szafie niczym domowy szlafrok. Wszyscy ustawili się w półkręgu, który został zamknięty wraz z przybyciem Pottera. Naprzeciw niego wyszły dwie postacie - potężny, jako jedyny nie mający maski Avery oraz Cho, na której widok nieświadomy chłopak uśmiechnął się i bezwiednie wyciągnął dłoń. Jego wybranka jednak wygięła usta w niewdzięczny grymas. 

- Imperius to był doskonały pomysł. Możesz kazać mu skoczyć z mostu, powiesić się, lub rzucić na siebie samego Avadę i nie mieć go nawet na sumieniu - Avery zaśmiał się grubiańskim głosem. Cho spojrzała na niego z obrzydzeniem; nigdy nie przepadała za nim i jego gadatliwością. Nawet w czasie akcji nie umiał powściągnąć języka, przez co często wpadała w furię. Jedynymi, którzy znosili go ze spokojem byli Snape i Rookwood. 

- Naprawdę myślisz, że obchodzi mnie czyjkolwiek los? Sumienie! - prychnęła niczym rozjuszona kotka - to dobre dla słabych ludzi! Też mi coś... - Avery pomimo pogardy w głosie dziewczyny nie zrezygnował ze swej wesołości. Po raz kolejny miał rzucić lekko wyświechtany dowcip gdy odgłos przypominający przelot stada kruków przeciął powietrze. Na niebie nagle pojawiły się ciemne, ponure smugi, które zaczęły powolnie kształtować się i przyjmować formę postaci o proporcjach i budowie niebezpiecznie zbliżonej do dementora. Od postaci emanowała energia, którą zebrani zdawali się dosłownie chłonąć; odrzucili głowy od tyłu a na ich twarzach pojawiły się wyrazy ekstazy i szaleństwa. Postać nabierała ludzkich kształtów a poświata wokół niej zanikała. Po chwili na ziemię zstępował on - Lord Voldemort w swej ludzkiej postaci, o ciemnobrązowych oczach i czarnych, gęstych włosach. 

- Harry Potter... cóż za cudowne znalezisko! Kto nim manipuluje? - obrzucił zebranych uważnym spojrzeniem. Do przodu wyszła dumna i wyprostowana Cho Chang. Na jej twarzy gościł uśmiech, a w oczach samozadowolenie i poczucie sukcesu. W myślach już widziała minę swego ojczyma, który ma ją za nic - ,,ciekawe co powie na wieść o sukcesie swej córusi?", zaśmiała się gorzko. Ból uderzył niespodziewanie. Poczuła jak płonie od środka. Niewidzialny ogień trawił ją od wewnątrz pozostawiając po sobie zgliszcza trudne do ugaszenia. Z jej ust wydostał się przeraźliwy okrzyk godny człowieka obdzieranego ze skóry według średniowiecznych tortur. Choć wszystko trwało zaledwie dwie minuty czuła się jakby leżała na brudnej ziemi zwijając się z bólu godzinami. Cruciatusy były łatwe do rzucania, jednak trudniejsze do zniesienia... 

- Zapamiętaj na zawsze, moja droga, że to ja jestem tutaj od wydawania poleceń. Nie działacie na własną rękę. Działacie w moim imieniu i nawet jeśli polega to jedynie na zabijaniu i grabieżach macie je godnie reprezentować - syczał - jeśli kiedykolwiek będziesz jeszcze chciała zadziałać na własną rękę zginiesz. Rozumiesz? - pokiwała głową co przyjął z aprobatą wracając do swego wesołego uśmiechu. 

____________________________________________________

Brak rozdziałów, brak komentarzy. Brak mnie i Was. Czy blog umiera? Mam nadzieję, że nie. Mam zamiar zacząć znów pisać regularnie, jednak potrzebuję jeszcze dwóch - trzech tygodni na poprawę ocen i uporządkowaniu wszystkiego, w tym spraw blogowych. Ale mam nadzieję, że spodoba się Wam pierwsza część tego rozdziału :) 

Sowa 2.

Zawieszam bloga do 13 kwietnia, wybaczcie, ale chcę skupić się na nauce, a równocześnie nie chcę Wam kłamać, że piszę kolejne rozdziały. Mam nadzieję, że w wolnych chwilach uda mi się napisać kilka na zapasach, aby w sytuacjach 'kryzysowych' mieć co dodać :) Pozdrawiam, kochani i życzę słonecznych dni oraz uśmiechów ♥ 

24. Wspomnienia.

[muzyka]

Ej, czy ktoś słyszy mnie?

W smutek opakowana, 

Leżę zakneblowana, 

Ej, czy ktoś słyszy mnie, 

Ej, tu jestem na dnie, 

Ej, czy ktoś wie, 

Jak tu jest na samym dnie?

***

   
- Miałem zacząć nowe życie! Nowe życie, bez pragnącego mej zguby brata nad karkiem... - mruczał pod nosem, przenosząc za pomocą różdżki ówczesny pomniejszony dobytek do dużego, brązowego kufra w stylu wiktoriańskim. Kolejny misterny plan Gregorego runął. Jego brat był uparty i inteligentny - dzięki tym dwóm cechom odnajdował jego kryjówki bezproblemowo, a najdłuższym czasem poszukiwań było półtora roku, które w obliczu 1230 lat jest jedynie ułamkiem i marną liczbą. Młody Hank był sprytny, jednak Nathaniel miał za sobą całą Inkwizycję, gotową do największych poświęceń. 
   Mężczyzna westchnął ciężko, nad planami miast południowej Europy i wschodniej Azji; powoli kończyły mu się kryjówki w jakich mógłby znaleźć swój azyl na świecie. Zwinął mapy, wybrawszy kolejne schronienie. Jego celem ucieczki było Guadalest; małe miasteczko położone niedaleko Alicente w Europie. Znał je z opowieści swojego ojca i wiedział, że Nathaniel nienawidził owej malowniczej wioski z rodzinnym, drewnianym domem na jednym z nielicznych wzgórz. Czuł, że odnajdzie tam upragniony spokój duszy. 

***

   - Czujesz się już lepiej? - Draco podał Lunie szklankę z wodą, którą przyjęła z wdzięcznością. Kilka minut wcześniej zasłabła, jej rany dawały coraz bardziej o sobie znać, a wspomnienia wracały uderzając z ogromną siłą. Wcześniejszą euforię wywołaną uwolnienie z niewoli zastąpił ból i strach; nie docierało do niej do końca co dokładnie miało miejsce za kratami, nie wiedziała gdzie są jej przyjaciele i ojciec, nie znała sytuacji w przygotowaniach Zakonu do wojny. Martwiła się; przed jej porwaniem dowiedziała się o kolejnej misji, a pierwszej, w której miała wziąć czynny udział. Inwigilacja Ministerstwa miała być właśnie jej zadaniem. Aby w ogóle być braną pod uwagę musiała ćwiczyć godzinami zaklęcia, czując się w stosach ksiąg zapisanych dziwnym, sztywnym pismem niczym Hermiona. A to nie był jej świat, w głębi słabo oświetlonej biblioteki nie czuła się sobą - Pomyluną, która jeśli już czytała książki były to utwory zaliczane do fantastyki, bajek i baśni. 
- Nie mogę uwierzyć, że wojna naprawdę się zbliża... - pomimo, że mówiła te słowa z powagą, zabrzmiały jak zwykły komentarz o pogodzie, jedynie w jej oczach było widać niepewność, strach i niemoc. Otworzyła usta, chcąc coś jeszcze powiedzieć, jednak zamiast tego ziewnęła, prostując lekko plecy i marszcząc nos. Draco uśmiechnął się lekko, poprawiając od niechcenia mankiet koszuli ze szmaragdową spinką wytłoczoną w herb rodu Malfoy'ów. 
- Jesteś jeszcze słaba, powinnaś odpocząć - wstał, rozglądając się po półkach jednego z dużych, dębowych regałów - Nie mam niestety eliksiru pieprzowego, ani... w sumie nie mam tutaj żadnego eliksiru, a wuj jest chwilowo zajęty, więc jedyne co mogę zrobić, to zaproponować Ci jedną z sypialni. Być może sen wystarczy ci do regeneracji sił - mówił rzeczowo, a z jego twarzy nie można było odczytać żadnego uczucia. Luna kiwnęła głową, coraz bardziej zdając sobie sprawę z faktu, iż uratowanie jej nie wiąże się z żadnymi głębszymi uczuciami, a tym bardziej z miłością, a jedynie jest pierwszym odruchem człowieczeństwa jaki zaobserwowała u młodego Malfoya. 
   Draco sięgnął po kolejną butelkę Ognistej, podczas gdy Luna spała na jednoosobowym prostym łóżku w małym, ciasnym pokoiku o beżowych ścianach, gdzie jedynymi meblami były dwa fotele, stoliczek i łóżko. Wiedział, że nie zostanie tam długo; wybrała sobie ten pokój z racji czegoś, co nazywał u niej skromnością, a u innych głupotą, jednak pozwolił zostać jej tam jedynie z racji jej zmęczenia. Nie odrywając wzroku od dziewczyny wypił kolejną szklankę, krzywiąc się lekko na pozostawioną przez napój nutę goryczy. 
- Co ty ze mną robisz, kochana... - mruknął pod nosem, kręcąc z niedowierzaniem głową. Pijąc już drugą butelkę alkoholu, odczuwał skutki swej libacji, takie jak zbytnia prawdomówność, co uwłaczało mu nawet, gdy nikt nie słyszał jego zwierzeń. 
   Blondynka jakby usłyszawszy jego słowa poruszyła się niespokojnie w swojej sennej rzeczywistości, przekręcając się na bok i w efekcie ukazując świeże rany wcześniej ukryte pod brudnym, lekko podartym, zwykłym białym podkoszulkiem. 
   Jej plecy były w całości pokryte czerwonymi pręgami; efektem jednej z mugolskich, średniowiecznych tortur w jakich lubował się Rookwood. Dodając do tego zaklęcia rozrzedzające krew i podpalanie ogniem świeżych ran, była to jedna z najcięższych kar, stosowana przy przesłuchaniach. Czarodzieje, którzy doświadczyli katuszy, porównywali ból z przysłowiowym obdzieraniem ze skóry. Chłopak na samą myśl o tym, co przeżyła zmarszczył nos. 
- Obiecuję ci, będziesz już bezpieczna. Wszystkie demony znów zejdą do piekieł. Postaram się o to, choćbym sam miał tam zawędrować za swe grzechy. - oznajmił z powagą, zbyt wyniosłą nawet jak na dorosłego czarodzieja. Ale wojna już się zbliżała, każdy musiał już wyzbyć się resztek dziecięcych lat. Nawet Pomyluna Luna Lovegood. 

***

    Od kilku dni nie czuła niczego innego poza przerażającym bólem. Nie mogła otworzyć oczy, ani wydobyć z siebie słowa. Była bezsilna. Pozbawiona możliwości ruchu i jakiejkolwiek formy wyrazu. Była na dnie, w samym piekle swojego osobistego świata. Pozbawiona kontaktu z ludźmi, pozbawiona wzroku, siły czy też możliwości zadania plątających się po jej głowie pytań. Tak, dla niej to było piekło. Jednak nawet w takich okolicznościach los się do niej uśmiechnął. Co prawda - krótko, sardonicznie, lecz dał jej na chwilę przywilej posiadania własnego, prywatnego Anioła, kogoś kto odganiał ból i opiekował się nią. Nie wiedziała kim On jest, ale wyobrażała Go sobie jako wysoką postać, całą w bieli, bez twarzy, lecz z tym głębokim, spokojnym basem, który podświadomie kojarzyła, lecz nie wiedziała do końca skąd. Tak plasowała się sytuacja u będącej w stanie śpiączki Hermiony Granger...
   Poza nieodłączną czernią, gdy obejmowały ją silne ramiona Morfeusza, na oczy nakładały się jej obrazy i wspomnienia; uśmiechnięta, jasnowłosa para, będąca w subtelnym salonie gdzie wszystko było przytulne i utrzymane w odcieniach beżów i brązów, pojedyncza, wiśniowa huśtawka, stosy kolorowych książek, gdzie jednak treść zawsze była wyżej niż forma, niebiesko - białe choinki z różowymi cukierkami, których ubywało z dnia na dzień, drewniane pudełko z kredkami, kartony i brokaty z których powstawały nie zawsze najpiękniejsze, ale zawsze najbardziej pracowite i przemyślane kartki, mały domek z czerwonej cegły, jego mieszkańcy, czyli starsza pani z siwymi, długimi włosami sięgającymi lędźwi, oraz uśmiechnięty, łysy staruszek w grubych okularach... 
   Później obrazy zmieniły się na coraz bardziej wyraźne i nowsze; tabliczka ,,peron 9", rudowłosa rodzina z niską, pulchną kobietą na czele, mały przedział i ognistowłosy chłopak ze zmarszczonym nosem i starym szczurem w kieszeni oraz czarnowłosy chłopak z różową blizną, którą odsłaniał przy śmianiu się. Wielki zamek otoczony piękną rzeką, zachodzące słońce rzucające pomarańczowe płomienie na witraże w jego oknach, ruchome schody, mówiące obrazy z markotnymi, jak i uśmiechniętymi postaciami, kolejne sale wielkiego budynku, zbroje ustawione na półpiętrach, pokoje z wielkimi łożami, wielkie pomieszczenie wypełnione całkowicie półkami ksiąg... ,,raj" pomyślała na samo wspomnienie.... 
   Dotarła do pewnego człowieka, kruczowłosego mężczyzny z matowymi, praktycznie czarnymi, tęczówkami, w granatowych, długich szatach, wysokiego i przeraźliwie chudego, mogącego mieć nie mniej niż trzydzieści lat. Ktoś mógłby rzecz, że wygląda na dziwnego i lekko przeraźliwego, jednak dla niej był miłym wspomnieniem, kojarzonym z pergaminem, stosami starych ksiąg i licznej ilości próbówek wypełnionych różnorakimi substancjami. Później obrazy wciąż się zmieniały, ale miły już jedną wspólną cechę; w każdym był on. 

_________________________________________________________

Wesołych świąt, kochani ♥ Mam nadzieję, że rozdział jako - taki :) Przepraszam za wszystkie błędy i niedociągnięcia - piszcie swoje zastrzeżenia, gdyż pisałam całość w około dwa dni, co nie było dobrym posunięciem. No, ale cóż. Staram się dobrze uczyć, spędzać czas z rodziną i znaleźć miejsce choć na chwilę oddechu. Nie udaje się, ale może nowy rok coś zmieni :) Postaram się dodać za kilka dni jeszcze jeden rozdział i być może, o ile chcecie, miniaturkę :> 
Pozdrawiam Was serdecznie i dziękuję, że jeszcze jesteście ze mną ♥

   

23. ,,Wilki pukają do drzwi"

  

***

   W ciemnym, nie oświetlony, zaułku na Victorie Street, oddalonym od drogi głównej, tłumów i miastowego gwaru Rosewood, znikąd pojawiły się dwie postacie, praktycznie zlewające się jeden wspólny cień; kłaniający się na nogach blondyn, trzymający na rękach kruchą postać dziewczyny. 
- Nigdy nie aportowałem kogoś... - wyszeptał w próbie usprawiedliwienia swojej słabości. Luna pokiwała tylko głową. W jej lazurowych oczach czaił się podziw. Poruszyła się lekko, chcąc stanąć na własnych nogach, jednak chłopak wzmocnił jedynie uścisk. 
- Dam radę, natomiast ty, nie przejdziesz samodzielnie nawet pięciu metrów. - prychnął pomimo zmęczenia. Blondynka westchnęła ciężko. 
- Typowa ślizgońska buta... - mruknęła sennie wtulając się w zagłębienie szyi młodego Malfloya. 
   Po pół godzinnych zmaganiach z drogą, której towarzyszył im lekki deszcz oraz widmo burzy, chłopak ze śpiącą twardym snem dziewczyną na rękach, stanął przed jednym z ponurych, szarych domów; budynek był zbudowany z wyblakłej już czerwonej cegły, zasłonięte małe okiennice, oraz ciemne dachówki, będące w większości pokryte smołą. Należał do ciągu pięciu bliźniaczych konstrukcji, z których każda wydawała się niezamieszkana, choć brak świateł i jakichkolwiek dźwięków można było również zrzucić na późną porę wieczorną. 
   Draco niewerbalnie zdjął osłony z budynku, dziękując w myślach swojej dumie która nie pozwoliła mu na zastosowanie mocniejszych czarów polecanych przez wuja. Wszedł do nieoświetlonego przedpokoju, potykając się o stojak na parasole.
- Cholera... - syknął czując lekki ból w kostce - Płomyku! - mały, pomarszczony skrzat z lekkim uśmiechem na nieproporcjonalnych ustach, obrany w kawałek starej, czarnej koszuli, na prędko stawił się obok swego tymczasowego właściciela -  Przygotuj pokój gościnny obok gabinetu, rozpal wszystkie kominki oraz zaparz dzbanek herbaty, skrzacie - Malfloy wydał polecenia, po czym udał się do małego salonu, gdzie królowały różnorodne doniczki, położne w najbardziej niecodziennych miejscach oraz zajmujące większość przestrzeni. W gąszczu roślin odnalazł po omacku wysłużoną kozetkę, na której delikatnie ułożył śpiącą dziewczynę. W blasku księżyca, którego liche światło wpadało przez zabrudzone okna pokoju, ujrzał u niej skrzywienie nasady nosa, gdy stracił kontakt z jej ciałem. Mimowolnie uśmiechnął się.  
   Skrzat przybył po dłuższej chwili; był uśmiechnięty, dumny i pewny siebie - Draco zawsze go cenił, lecz jego zachowanie doprowadzało do tortur przez Śmierciożerców, którzy gardzili tą rasą magicznych zwierząt. Pamiętał sytuacje, gdy po jednej z wizyt Bellatrix Płomyk został doprowadzony praktycznie do stanu śmierci. Jedynie jeden fakt, o którym nie wszyscy wiedzieli, go uratował; skrzaty posiadają zdolność regeneracji. Ta cecha jest u nich wrodzona, jakby los uśmiechnął się do nich choć odrobinę i w ramach pocieszenia po przypisaniu dożywotnich krucjat i usługiwania swoim wygórowanym panom dał coś, dzięki czemu będą mogli choć trochę załagodzić swój ból. 
- Panie, pokój przygotowany tak jak kazałeś, kominki rozpalone. Do herbaty, Płomyk pozwolił sobie na zrobienie kolacji. - postawił srebrną, lekko zardzewiałą przy krawędziach tacę, gdzie znajdował się porcelanowy imbryk, dwie filiżanki od herbacianego kompletu, oraz talerze z różnego rodzaju kanapkami, zaczarowane tak, aby automatycznie uzupełniały braki na talerzu, do momentu zakończenia zaklęcia.
- Dziękuję, możesz już iść Płomyku - chłopak machnął ręką, skonfundowany. Nie należał do ludzi emocjonalnych i rzadko kiedy ukazywał co czuje w danym momencie.
- Chciałem jeszcze powiedzieć Panie, że Płomyk uważa uczucia za dobrą rzecz, a pan jest dobry. To nie wstyd kochać kogoś... 

***

   Luna nigdy na dobre nie umiała odnaleźć granicy pomiędzy jawą a snem. Dlatego zarówno obie scenki, jedna w której uczestniczyła i druga oglądana z perspektywy widza, były dla niej realne. Choć ta, oglądana z trybun, dla kogoś innego wydawałaby się oczywistym snem, dla panny Lovegood była niczym życie, które znała również jedynie z obrazów, i jedynie od czasu do czasu wplatywała jakiś komentarz, który i tak najczęściej był ignorowany. To było jej życie - składnia bezwartościowych obrazów, lekko szalony i zapracowany ojciec, będący ciągle w podróży, fantastyczne stworzenia, w które wiara napawała ją nadzieją na lepsze jutro. Oprócz tego nie miała żadnej ostoi w postaci przyjaciela, czy bratniej duszy. Była samotna i naiwna, podatna na ból i zranienie, nie rozumiana przez otoczenie. Dlatego też, kochała sny - odskocznie od zwyczajnej rzeczywistości, ale jednak kolejna opowieść wysnuta przez jej podświadomość zamiast uśmiechu, przyniosła niepokój.

   Czarna peleryna powiewała za mężczyzną z każdym krokiem. Jego blond włosy i alabastrowa cera stwarzały nieprzyjemny kontrast z otoczeniem, jakim była posępna Sala Balowa. Szedł dostojnie, choć szybko, wyprostowany i dumny, jedynie w jego oczach było widać pokorę i strach. Za moment miał odpowiedzieć, za nieposłuszeństwo swego jedynego syna, dziedzica rodu Malfloy'ów. 
- Lucjuszu, jednak postanowiłeś zaszczycić nas swoim przybyciem - ironiczny głos pełen namacalnego jadu sprawił, że blondyn wzdrygnął się. 
- Wybacz panie, lecz Narcyza źle się poczuła, musiałem wzywać magomedyków - gładko skłamał, przybierając obojętną maskę. Przez chwile mierzyły go przenikliwe oczy, jednak ich właściciel syknął, nie napotykając żadnych barier legimencyjnych. 
- Czy wiesz już, gdzie przebywa twój syn? - piskliwy głos Bellatriks rozległ się w sali po raz pierwszy. Wcześniej nie było jej nawet widać; stała za wysokim, postawnym krzesłem swego pana i kochanka, nie wychylając się, lecz dyskretnie obserwując dotychczasowe zajście. 
- Nie, Bello... 
- Pani, masz zwracać się do niej per Pani, zrozumiano? - warknięcie Czarnego Pana przerwało jego słowa. Zląkł się, lecz począł kontynuować. 
- Szukałem, przepytywałem jego przyjaciół, Pani, lecz nadal nie wiem gdzie jest. Wykląłem go, nie jest już moim synem... 
- Skoro tak postawiłeś sprawę, nie będziesz rozpaczać po jego śmierci, prawda, Lucjuszu? 
- Nie Panie, nie będę. Sam mogę nawet go zabić... 

***

- Nathaniel zdobył nowy trop! - tryumfalny głos rozbrzmiał na zebraniu Inkwizycji. Wielki Mistrz zaciekawiony podniósł oczy, koloru ciemnego błękitu, imitującego odcień pochmurnego nieba przed burzą. Poprawił skórzany płaszcz, upewniając się, że grawerowany w imię swego właściciela miecz nadal spoczywa bezpiecznie w pochwie, przymocowanej do paska lnianej koszuli. Kiwnął głową na swojego namiestnika z którym wcześniej rozmawiał na temat kolejnej wyprawy. 
- Natychmiast wyruszamy! Niech wilki zapukają do ich drzwi! - rozkazał. W sali zrobiło się gwarno. Ruszali na kolejną akcję. 

____________________________________

Ten rozdział wyszedł może i dłuższy, ale nudny. Przynajmniej w moim mniemaniu. 
Przepraszam. Wybaczcie mi, ale nauka towarzyszy mi ostatnio od świtu do nocy :) 

Komentujcie proszę, już darujmy te pięć wymaganych komentarzy, ale postarajcie się ;*

___________________________________________________________

To już rok!

Wczoraj minął rok odkąd jestem z Wami :) To był wspaniały czas, nie napisałam może stu rozdziałów, lecz mam nadzieję, że przez następny rok ukaże się przynajmniej dwa razy tyle co dotychczas ^^ 

Dziękuję wszystkim komentującym, a w szczególności Jazz, Rickmanickiej i Helenie Boham Carter  :) Każdy, kto zostawiał komentarz dawał mi siłę i inspirację do napisania kolejnego posta ;* 

Przy okazji wyszła także kolejna, swoista, uroczystość - 1000 wyświetleń i 300 komentarzy <3 Jak dla mnie są to kosmiczne statystyki o jakich nawet nie śniłam, naprawdę, dziękuję ^^ 

Informacyjnie chciałam również dodać, że opóźniony, i to niestety o dość spory okres czasu, post, ukaże się w piątek :) Przepraszam, że tak długo musieliście czekać, jednak zapisałam się na trzy konkursy przedmiotowe (polski, historia i biologia ;p), codziennie wracam o trzeciej do domu, a nad książkami siedzę praktycznie zawsze do przynajmniej do dwunastej, w szkole chodzę na trzy dodatkowe koła (choć mam jedynie dwie wolne godziny), zostałam przewodniczącą (z czego bardzo się cieszę :), zapisałam się do ministrantek oraz do sztandaru, no i lekko chyba przesadziłam, względem poprzedniego, okropnie leniwego roku XD Postawiłam sobie także cel, średnią powyżej 4,80, i zamierzam go zrealizować, więc mam nadzieję, że zrozumiecie, iż w tym roku będę tu rzadziej ale obiecuję zawsze, co miesiąc dodać przynajmniej jeden rozdział ^^ 

22. Pokój przesłuchań.

[muzyka] 

***

    Luna Lovegood; dziewczyna mająca piętnaście lat, marzenia, plany na przyszłość, optymistka, wesoły promyk nadziej w okrutnych czasach wojny. Ale jednak. Bitwa zbliżała się nieuchronnie. Opanowywała atmosferę, zaczynała władać życiem każdego, zostawiać ślady na każdym. Ona nie była wyjątkiem.

    Leżała bezwładnie na zimnej podłodze, próbując czerpać radość z jednej z nielicznych chwil westchnienia; jej ciało nie należało już do niej. Było inne, pokiereszowane, nie jej. Nie czuła swoich własnych nóg, nie miała nad nimi kontroli. Była osłabiona, coraz bardziej podatna na śmierć.
- Masz szczęście, Skarbie, Czarny Pan postanowił cię komuś podarować - znienawidzony głos Dołohowa rozległ się w przestrzeni będącej z pewnością zbyt blisko jej ucha. Owiał ją jego kwaśny oddech. Wyobrażała sobie, że tak właśnie musi się czuć człowiek gdy śmierć szepta mu do ucha. Czuła się jakby opanowana przez stado gumochłonów, pragnących jej śmierci. Wszystko było niedorzeczne. 
   Nie czuła nic, gdy chude, kościste ramiona śmierciożercy mocno podnosiły ją do pionu, ból był już jej aż tak znany, że kompletnie obcy i obojętny. 
   Szli wilgotnym, oświetlonym pochodniami, korytarzem. Przeszli schody. Luna była już wykończona po kilku krokach, potknęła się, upadła na mokry beton. Antoni szybko ją podniósł, przerzucając przez ramię niczym przysłowiowy worek kartofli. 
   Zaprowadził ją do wyższego piętra, gdzie została wybudowana jedna sala. Byli w niej torturowani i przesłuchiwani najnowsi 'goście' Czarnego Pana; Luna już znała to miejsce, wszystkie jego wątpliwe uroki i korzyści związane w przebywaniu w nim. Zamknęła oczy licząc powolnie sekundy. Po raz kolejny wołała do Boga o śmierć, wcześniejsze jej wołania zostały zignorowane. Ale tym razem, jednak nie poczuła żadnego uderzenia, żadna klątwa nie dotknęła jej i tak już słabego ciała. Otworzyła niepewnie oczy, niczym zlękniona swoimi doświadczeniami z kłusownikami sarna. Na widok osoby przed sobą, pomyślała, że niebiosa postanowiły okrutnie sobie z niej zażartować. Nie wierzyła w jego obecność. Wyglądał niczym jej własny, prywatny anioł na zawołanie gotowy do zabrania swojej podopiecznej z piekła. 

***

   Wstali wczesnym świtem tak jak zamierzyli dnia poprzedniego. Wyruszyli równocześnie ze świtem słońca, nie obyło się jednak bez mocnego eliksiru likwidującego skutki ich wieczornych pogawędek oraz porządnego śniadania i mocnej kawy. Byli już jednak w drodze, przemierzając gęste lasy liściaste wyspy Juka*, tereny były suche w całości zajęte przez bujną roślinność, jednak już za parę tygodni krajobraz miał ulec zmianie poprzez rychłe nadejście pory deszczowej. Wszystko miało się zmienić, drzewa i roślinność miała znaleźć się pod poziomem wylewającej z rzek wody, ale był to regularny cykl, coś oczywistego i normalnego. Severus sam nie wiedział, czemu akurat tym musiał zajmować swoje myśli. Eliksiry przypominały mu o Hermionie, lekcje przypominały mu o Hermionie, Hogwart przypominał mu o Hermionie, nawet przeglądanie w myślach swojego księgozbioru, czyli czynność, która zawsze koiła zamęt w jego głowie tym razem jakimś sposobem również przypominało mu o Hermionie. Najgorszym jednak w tym całym zamieszaniu był fakt, iż nie myślał już o niej jako o pannie Wiem - To - Wszystko czy Granger. 

***

   Dracon wiedział, że prędzej czy później Czarny Pan odda Lunę w jego ręce zgodnie z obietnicą, jednakże był świadomy również, że gdy tak się stanie, będzie zmuszony do codziennego torturowania jej podczas wakacji jak i szantażowania w czasie roku szkolnego. Jej poziom legilmencji był znikomy, praktycznie równy zeru - nie miała szans w starciu z mistrzem tego fachu Voldemortem. Nie mógłby udawać, musiałby krzywdzić ją bez mrugnięcia oka. Musiał coś wymyślić, musiał działać... 

   Wszedł do pomieszczenia przesłuchań, gestem dłoni nakazując Dołohowi, aby wyszedł. Nie mógł mówić; widok osoby na której mu zależało w tak opłakanym stanie przyprawiał go o dreszcze i chęć zemsty. Czuł się bezradnym tak, jak nigdy wcześniej. Podszedł bliżej, niebieskie, morskie oczy spojrzały na niego z przestrachem i bólem. Jednak gdy dziewczyna rozpoznała chłopaka, strach zniknął ustępując ufności godnej dziecku, nie skrzywdzonej osobie. To było coś, czego nie mógł pojąć. Draco usiłował wymusić z siebie cień uśmiechu, jednak zamiast tego, na jego twarzy pojawił się grymas, a szare, głębokie oczy stały się przerażająco suche, by po chwili po jego policzku spłynęła pojedyncza łza. Usiłując powstrzymać kolejne drżącymi rękami uwolnił ją z skrępowania linami; osunęła się bezwładnie w jego ramionach nie mając siły. Trzymał ją silnie i pewnie, jakby chcąc ochronić przed wszelkim złem tego świata - wyjął z kieszeni stare, zużyte pióro, zniknęli po uaktywnieniu się świstoklika. 

____________________________________________

*Juka - wyspa wymyślona na potrzeby bloga. Można sobie ją zwizualizować, jako zagubiony przylądek praktycznie nie zamieszkany, z nieskażonym pięknem w postaci lasów na kształt tych równikowych. Z pogodą podzieloną na porę deszczową i suchą. Wyspa jest średniej wielkości, posiada jeden czynny wulkan i sporą ilość rzek i ich dopływów, oraz pięknych wodospadów. Znajduje się tam wysoko rozwinięty ekosystem, z niespotykanymi nigdzie indziej okazami roślin i zwierząt w większości magicznych posiadających niezwykłe zdolności. 

_______________________________

Dwa komentarze? Naprawdę? :c 
Może powinnam pójść śladem innych blogerek i udostępniać rozdział dopiero, po ukazaniu się co najmniej pięciu komentarzy. Kiedyś dawaliście radę, a więc czemu nie? :) 
Rozdział krótki, bo krótki. Wybaczacie, ale naprawdę jestem wkurzona, gdyż nie potrafię się zorganizować i nawet w wakacje znaleźć czasu na pisanie. :c 
Tak jak mówiłam, po ukazaniu się pięciu komentarzy, kolejny rozdział. Mam go już prawie napisanego, więc chętnie bym go dodała, ale chcę zobaczyć, czy naprawdę ktoś to czyta. :) 

________________________________________________

21. Dorian Holmes.

[muzyka]

 ***

   Naczelny Postrach Hogwartu wylądował z dala od swojej podziemnej jaskini; miejscem aportacjii był mały salon utrzymany w kolorystykach beżów i brązów, z niewielkimi złotymi detalami. Pokój był przytulny, miły, delikatny i aż zachęcający do przebywania w nim. 
- Severusie! Jak miło cię widzieć! - od razu po wyjściu z kominka dopadł go, mówiąc dosłownie, bez metafory, gospodarz owego salonu; Dorian Holmes był człowiekiem, którego szanował i który poniekąd był jego przyjacielem, bądź uparcie wierzył w fakt dobroci ukrytej gdzieś tam, głęboko, niczym złoto w ponurej jaskini do której nikt się nie chce zapuścić, aż przypadkiem pewna persona, być może sprezentowana przez los i celowo wybrana do spełnienia swojego zadania nie odkryje ukrytych złóż i nie postanowi zainwestować w nikłe nadzieje i marzenia choć jej szanse na zdobycie bogactwa są niczym przysłowiowe znalezienie igły w stogu siana. Z pozoru jednak mężczyzna był, delikatnie mówiąc, dziwny; jego włosy, przycięte krótko przed ramiona, uparcie sprawiały wrażenie dwukolorowych, więc trudno było zdefiniować, czy owy trzydziestosześciolatek jest blondynem, czy też brunetem. Lekkie zmarszczki mimiczne, być może ukazane przez zbyt częste uśmiechanie się i radowanie, zdradzały iż nie jest już młodzieniaszkiem, jednak ludzie i tak brali go za młodszego od Severusa, swojego rówieśnika, gdy pojawiali się razem w jednym miejscu. Ale Dorian w przeciwieństwie od swojego przyjaciela był człowiekiem pogodnym, wesołym, praktycznie nigdy nie złoszczącym się i nie zamartwiającym, był optymistą pozbawionym złych poglądów na świat, a mimo wszystko potrafiącym odróżnić zło od dobra i zdolnym do przezwyciężenia go. Mimo wszystko był jednak już od czasów dziecięcych brany za, tak zwanego, wariata. Jednak nie trudno się dziwić - gdy wieży się w dobro ludzkie trudno nie być szaleńcem. 
   Dobry humor Severusa został spotęgowany do jeszcze większych rozmiarów na widok kogoś, kogo cenił i szanował. Tak, jego zaufanie było trudne do zdobycia, lecz gdy człowiek choć raz dostąpił tego zaszczytu aby móc go dotknąć i spróbować musiał być naprawdę złoty, pozbawiony krztyny fałszu. 
- Witaj Dorianie, również miło jest cię znów ujrzeć - mimowolnie złośliwie się uśmiechnął na widok zszokowanej miny mężczyzny - mam do ciebie prośbę... 
- Wiedziałem! - Holmes przerwał mu wykrzykując - Knujesz coś nikczemnego, bądź coś z czego wyniesiesz dość znaczne korzyści, inaczej nie byłbyś w tak dobrym humorze - przy oznajmianiu swojej diagnozy wręcz promieniował dumą. Był bystry i inteligentny, lecz czasem zbyt pochopny w słowach i działaniach a z wyników jego niecierpliwości Severus często mógł śmiać się przez lata. I tym razem zaśmiał się, jednak pogodnie, bez cienia złośliwości. Dorian spojrzał na niego zaniepokojony, nie przestając szeroko się uśmiechać podniósł dłoń. 
- Proszę, tylko nie próbuj mierzyć mi temperatury, już mój jakże cudowny - siłował się na sarkazm - bratanek wpadł na tą genialną myśl, po prostu po raz pierwszy od lat jestem szczęśliwy jak nigdy przedtem. To wszystko - rozłożył ręce w geście, który miał ukazać, że nie ma nic do ukrycia - Rzeczywiście mam do ciebie prośbę i chciałbym abyś wyświadczył mi przysługę, ale z jej wyników nie będzie mi nic dane, jednak naprawdę jest to dla mnie ważne. - spoważniał, w oczach miał nieme błaganie. Z letargiem pokiwał głową, niewiele o tym myśląc. Jeśli coś uszczęśliwiło aż tak Severusa Snape'a, największego pesymistę, ponuraka i człowieka któremu uśmiech był raczej obcy, musiało to być ważne, a skoro takie było, Dorian chciał zrobić wszystko by mu pomóc. Taka jest rola przyjaciela, cichego anioła dbającego o nasz wskaźnik szczęścia. 

*** 

   Draco Malfloy postanowił zaryzykować, po raz pierwszy w życiu zrobić coś niebezpiecznego  pełnego szaleństwa i dającego wręcz zabójczą dawkę adrenaliny. Nie można powiedzieć, że planował to, że był świadomy swoich działań i czynów. Była to czysta improwizacja i jedynie dzięki cholernie mocnej wierze jeszcze nie zawrócił. 
- Uda mi się, uda mi się, uda mi się... - uparcie powtarzał te słowa cichym szeptem skierowanym jedynie do swojej sprzeciwiającej się świadomości. W końcu i ta skapitulowała  Zakochany ślizgon, to ślizgon nie do powstrzymania. Każdy to wiedział. 
   Znak odezwał się przed jakąś godziną, wiedział po nasileniu i częstotliwości drgań w mięśniach, że wezwanie było prywatne, skierowane jedynie do niego; kolejna audiencja lub, jak to wolał, pogodna i miła herbatka u Czarnego Pana. Teleportował się przeklinając cicho pod nosem i od około pięćdziesięciu minut musiał znosić ataki do jego mózgu, które blokował podsuwając inne myśli jednocześnie snując plan. Pod koniec był coraz bardziej niecierpliwy, lecz dzięki latom nauki swojego wuja umiał utrzymać maskę na twarzy stwarzając pozoru zafascynowanego kolejnymi słowami Voldemorta; opowiadał on o swoich planach na podbicie Hogwartu i roli jaką zaplanował dla Dracona, jednak nie chciał wyjawić na czym będzie ona dokładnie polegać. 
   Pod koniec zebrania, młody Malfloy zaczął wierzyć w cuda. To nic, że w jego wyniku miał zginąć, bądź ukrywać się do końca życia, ważny był cel i jej szczęście... 
- Draco, czy mógłbyś zająć się pilnowaniem naszej drogiej zabawki? - rzucił spojrzenie na schody, umieszczone pośrodku ściany głównej salonu w którym przebywali; prowadziły one do lochów. Chłopak wpadł w radość, której nie mógł jednak okazać. Wydobył z siebie jedynie złośliwy uśmiech, jakby knuł coś naprawdę złego i okrutnego. Czuł się niczym wariat wypuszczony po latach spędzonych w specjalnym ośrodku za swoją ułomność. Ale musiał przyznać - czuł się dobrze w ciele szaleńca, to było jego prawdziwe ja wyzwolone przez miłość. 

*** 

   Popijali Ognistą z wysokich szklanek; wypicie po jednej dawce zaproponował gospodarz ujmując to jako dodanie chwili spotkania przyjaciół jeszcze większej dawki miłej atmosfery. Być może podziałało, choć w grę wchodził także przypadek, jednak z każdą sekundą, bądź też upitym łykiem coraz lżej prowadzili dyskusję, a trzeba dodać, że rozmowa z Severusem Snapem bez napiętych minut i chłodu była rzadka i jedynie Dorianowi udało się jej doświadczyć. 

- Powiem ci wprost przyjacielu, jestem głupi, cholernie i do szpiku kości! - mistrz eliksirów gestykulował coraz bardziej zawzięcie, a drugi mężczyzna również mu nie ustępował. 

- Czemuż to?! Jesteś profesorem, uczysz setki uczniów najtrudniejszego z działu nauk, jak więc możesz być głupim? - przy mówieniu rozlał połowę zawartości szklanki na co skrzywił się, lecz jego ton nadal był poważny i mówił poniekąd z sensem. 

- No bo widzisz, miłość zrobi cię głupim, nawet jeśli jesteś największym geniuszem tego świata... 

____________________________

Zakochani ślizgoni to wariaci, na potwierdzenie chaotyczny rozdział. <3 

Przytyję od tego cukru, który tu zamieszczam... :c 

Ale nie martwcie się, za niedługo, czyli w kolejnym już nie tak wesoło ^^ 

Trochę dłuższy, trochę bardziej ogarnięty od poprzedniego, 

nowa postać, która jest niczym Johnny Dep, dlatego też jego zdjęcie reprezentuje mojego kochanego Doriana <3 Wiem, że nie wszyscy zaglądają w Tiarę, więc dodam je jeszcze tu xD 

Kocham, kocham, kocham <3 

____________________________________________

20. Postrach Hogwartu szczęśliwym.

,,Just give me reason,

Just  a little bit's enough

Just a second, we're not broken 

Just bend and we can learn to love again.

Oh, it's in the stars, 

It's been written in the scars on our heart

We're not broken

Just bend and we can learn to love again. "

[muzyka]. 

***

   Draco Malfloy walczył z myślami. Toczył wewnętrzną bitwę, gdzie z góry był na przegranej pozycji skazany na porażkę. Czuł się jak pod ostrzałem tysiąca armat, dodatkowo pulsująca wręcz z bólu głowa pomagała zwizualizować i urzeczywistnić mu ten fakt. Potarł z bolesnym grymasem skronie. Ból nie ustępował. Westchnął ciężko podnosząc się powoli z ziemi. Wokół walały się puste butelki, był sam w wielkim salonie swojego wuja, zielne, wzorzyste ściany współgrały z dębową podłogą i bordowymi meblami z smoczej skóry i drewna z bijącej wierzby. 
   Wstał, niepewnym krokiem ruszył do jednej z szafek; miała jeden oszklony, kryształowy bok. Wyjął z niej małej wielkości buteleczkę, a jej zawartość wypił jednym haustem. Smak był okropny, ale chwilę po spożyciu był już w stanie normalnie funkcjonować nie czując bezpretensjonalnego bólu głowy. Wspomnienia jednak szybko zapełniły pustkę, jaką dawał mu alkohol i ból. Znów poczuł bezsilność do całej sytuacji, a na oczy nakładał mu się obraz wyniszczonej Luny. 
- Wydostanę cię stamtąd, wytrzymaj... - bezwiednie szepnął w pustą przestrzeń. 
   Zauważenie nieobecności swojego wuja zajęło mu kilka minut, dopiero po ich upływie zdziwiony zajrzał do jego sypialni. Hermiona nadal leżała pogrążona w śpiączce, wyraz jej twarzy był jednak łagodniejszy choć skóra nadal utrzymywała chorobliwie blady odcień, a zdobyte podczas ataku blizny odcinały się nieprzyjemnie na niej. 
   Nagle do jego uszu doszło ciche podśpiewywanie. Tego głosu nie można było pomylić z żadnym innym; głęboki, męski baryton z charakterystycznym akcentem. Coraz bardziej zaniepokojony prawie pobiegł w kierunku pomieszczenia, skąd dobiegało nucenie. Zastał niepokojący widok; Severus Snape, ten sam stary, ponury nietoperz Hogwartu, chodził po swojej pracowni w skupieniu, jednak na jego twarzy błąkał się uśmiech prawdziwego szczęścia, w oczach czaił blask, a z ust dobiegało owe podśpiewywanie. 
- Wuju! - blondyn podbiegł do mężczyzny i położył mu rękę na czole. Severus strącił ją lekko acz stanowczo jednocześnie śmiejąc się. - Czy wszystko dobrze? Źle się czujesz? Nie dałeś mi sprawdzić gorączki! - nerwowo przełknął ślinę. Ku coraz większemu zaskoczeniu i dezorganizacji młodzieńca, jego chrzestny przytulił go mocno. 
- Ona wyzdrowieje, rozumiesz? Wyzdrowieje! Mam już całą zagadkę, wystarczy jedynie znaleźć ostatni brakujący składnik i już, znów będzie moją Panną - Wiem - To - Wszystko! - wykrzyknął szczęśliwy. 

*** 

   Harry przemierzał samotnie ruchome schody północnej wieży Hogwartu. Zmierzał, choć sam nie wiedział gdzie. Jego nogi samego go niosły w nieznane miejsce. Po kilku minutach doszedł do jednego z jego niezbyt lubianych miejsc; było całe osłonecznione, promienie żółtej kuli wpadały przez piękny, kolorowy witraż z zarysami założycieli Hogwartu, zawsze spotykał się tam z Cho, miejsce było również ich ulubionym, później znienawidzonym przez Wybrańca. 

- Harry! - słodki, aż zbyt, głos był charakterystyczny dla postaci, która uchwyciła się szyi szatyna i nie puszczała. Chłopak próbował delikatnie ją od siebie odepchnąć, jednak nie posiadał możliwości większego ruchu. Nagle usłyszał kroki dochodzące po schodach; słychać było dwie osoby zmierzające w ich kierunku. Nie chciał, aby ktoś zobaczył go w ramionach brunetki, jednak jego ciało przestało należeć do niego, ręką przysunął jej twarz i mocno pocałował. Chciał przerwać pocałunek, a pogrążał się w nim. Ktoś szarpnął go za ramię. Odwrócił się chętny duchem i rozumem, choć jego ciało protestowało. Poczuł mocne uderzenie po którym nastąpiło jeszcze gorsze pieczenie policzka. 
- Dupek... - otworzył oczy, rozcierając obolały fragment twarzy. Zapłakaną Ginny odprowadzał po schodach Blais tuląc ją i rzucając przez ramię spojrzenia godne bazyliszka w stronę Pottera. 

***

   Uśmiechając się planował podróż; miejsce teleportacji, czas wyprawy i potrzebny mu ekwipunek. Gdy ustalił już prawie wszystko i pakował właśnie ostatnią rzecz jaką był duży, zamykany szczelną pokrywką szklany słój, przez jego drzwi po raz kolejny w minionych dwóch dniach zawitał Dumbeldore; mimowolnie przybrał starą, lekko wyświechtaną maskę obojętności z lekkim, widocznym zirytowaniem. 

- Oh, Severusie, cieszę się, że cię zastałem!  - nawet wesoły, zbyt optymistyczny głos dyrektora jak i sama jego postać, nie były w stanie popsuć humoru Snape'owi. Dla utrzymania pozorów westchnął jednak ciężko. 

- Witaj Albusie. - mistrz eliksirów odpowiedział chłodnym, rzeczowym tonem. Przez kilka sekund nastała cisza, wzrok starca szokował szatyna; wydawał się tak wszechwiedzący, znający każdą tajemnicę i sekret. 
- Jesteś szczęśliwy, chcesz się uśmiechnąć i ogłosić całemu światu powody swojej radości, bądź celebrować je tu i teraz. Nie ukryjesz nic przede mną. Nawet gdy założysz maskę najbardziej zgorzkniałego człowieka na ziemi. Zdejmij maskę choć na chwilę, choć na chwilę przestań grać... 
   Nie mając sił ani ochoty na dalszą dyskusję uśmiechnął się jedynie tajemniczo, wyminął staruszka stojącego w progu pomieszczenia, podniósł swój kufer leżący obok niego i wszedł do murowanego, potężnego kominka; pod swoje nogi rzucił garść zielonego proszku, wykorzystując wygody transportu sieci fiuu. 

*** 

_________________________________________

Słodko, słodziej, najsłodziej, czyli jak zrobić z rozdziału cukier z dodatkiem polewy czekoladowej - no dobra, Severusa to już przesłodziłam xD 

Jednak jedna taka notka była chyba potrzebna, dla przełamania fabuły i całości utrzymanej ostatnio w klimatach gorzkiego dramatu. Mam nadzieję, że się Wam spodoba. 

Komentujcie, proszę! ^^ Zarówno krytyka jak i dobre słowa są potrzebne :> 
Wybaczcie, że tak długo mnie nie było, najpierw szkoła przejęła kontrolę nad moim czasem i życiem, a aktualnie zmieniłam się w największego, najbardziej nieogarniętego leniwca świata </3 

_________________________________________

19. Wysłannik szczęścia.

[muzyka].

,,Little darling, it's been a long lonely winter 

Little darling, it feels like years scince it's been here

Here comes the sun, here comes the sun

And I say, it's all right. 

Little darling, the smiles returning to the faces". 

***

   Ginevra, niepozorna rudowłosa postać z wybuchowym, ognistym charakterem, była uczuciowa i często zazdrosna o co według niej nie trudno będąc dziewczyną Harrego Pottera, Chłopca Który Przeżył, bożyszcza miliona czarownic, dżentelmena i kulturalnego, w miarę przystojnego młodego mężczyznę. 

   Dziewczyna podążała właśnie jednym z ciągnących się w nieskończoność korytarzem Hogwartu, gdy nagle straciła grunt pod nogami i zastała ją ciemność. Ktoś zasłonił jej oczy jednocześnie trzymając mocno w pasie i unosząc lekko do góry. Zaczęła krzyczeć i kopać nogami, bała się, śmierciożercy w Hogwarcie co prawda nie byli zjawiskiem nawet prawdopodobnym, jednak jej wyobraźnia nie dawała spokoju nasuwając w ciągu tych kilku sekund gromadzone przez ostatnie miesiące najczarniejsze scenariusze śmierci, porwań i brutalnych przesłuchań o jakich się słyszało. Porywacz jednak ku jej zdziwieniu zaśmiał się melodyjnie obok jej ucha. 
- Cicho, głupia idiotko! Nie wierzgaj tak tymi nogami, będę miał przez ciebie siniaki! - udawane oburzenie w głosie młodego mężczyzny mieszało się z dozą rozbawienia. Ręka z jej oczu została zabrana, jednak owy ktoś nadal trzymał ją w pasie. 
- Zabini! Co ty do cholery wyprawiasz?! - warknęła wściekła, w odpowiedzi otrzymała jednak kolejny ciepły uśmiech i lekki chichot. Patrzył na nią swoimi czekoladowymi oczami, nie zdejmując nadal dłoni z pasa. Odchrząknęła zmieszana sytuacją patrząc znacząco na jego ręce. Podążył za jej wzrokiem i puścił ją odstawiając bezpiecznie na podłogę; miał bordowe pliczki, a ich krwisty odcień był widoczny pomimo jego ciemnej karnacji. 
- Musisz coś zobaczyć, chodź za mną! - powiedział chwytając jej dłoń. Mimowolnie podążała za nim coraz bardziej zastanawiając się nad dziwnym zachowaniem chłopaka. 

***

   Sporej wielkości puszczyk o białym upierzeniu wylądował z wdziękiem w półotwartym oknie komnat Severusa Snape, szanowanego Mistrza Eliksirów, sztywnego profesora jednego z przedmiotów nauczanych w Hogwarcie, aktualnie człowieka śpiącego w jednym z foteli z pustą butelką Ognistej w dłoni i kilkoma walającymi się na pobliskim stoliku; jego chrześniak w podobnej pozie spał twardo na dywanie w okolicach dużego kominka. Sowa podleciała do czarnowłosego mężczyzny, usiadła mu na ramieniu i lekko ukuła dziobem w policzek. Machnął ręką tak, jak odgania się natrętną muchę w upalny, burzowy dzień, ptak był jednak uparty, uszczypnął go mocno; Severus niechętnie otworzył oczy. Spał spokojnie, wcześniej zażył eliksir słodkiego snu, który podał również Hermionie i Draconowi, dzięki czemu miał pierwszą od dwóch dni spokojną i przespaną noc. Wszystko co dobre jednak szybko się kończy. Miły sen, którego treści niestety nie pamiętał w całości dobiegł końca, a sowa niecierpliwiła się coraz bardziej. 
- Eh, co tam masz potworze? - mruknął niechętnie, machinalnie jednak głaszcząc ją po miłych w dotyku piórkach. Drugą, wolną dłonią rozplątał wstążkę i zaczął czytanie listu. 

   Drogi Severusie! 

Piszę do Ciebie, gdyż chcę Ci pomóc. Dowiedziałem się niedawno o tym, jak jeden z śmierciożerców zaatakował pewną dziewczynę, niejaką Hermionę Granger. Pomimo, iż pewnie nie wiesz kim jestem, ani czemu czemu sięgnąłem po to nieszczęsne pióro, wiem o Twoim uczuciu do Niej. Odwróć kartkę. Mam nadzieję, że dzięki mnie będziesz szczęśliwy. Zacznij się uśmiechać i żyć, niczego nie żałować. W tych czasach nie warto myśleć o opinii innych i planować jutrzejszego dnia, co do sekundy. Zacznij żyć chwilą, po prostu... 

Anonim. 

   Zaciekawiony czarnowłosy mężczyzna pośpiesznie odwrócił zwój; na widok treści zapisanej wąskim drukiem mimowolnie otworzył usta i szeroko otworzył oczy. Z przepisem w rękach pobiegł po jedną z wielkich ksiąg. Otworzył ją na stronie zaznaczonej zakładką. Dopasował kartkę do strzępów po tej wyrwanej. Pasowała idealnie. Triumfalny uśmiech zagościł na jego twarzy. 
- Już coraz bliżej i będziesz znów mogła się uśmiechać, mała - szepnął cicho. 

___________________________________

Znów krótko, znów źle, znów inaczej niż miało być. :c 

Komentarzy też znów mało, 2 osoby komentujące, jedna informacja o nominowaniu... eh. 

Rozdziały będą już coraz częściej i postaram się, aby również ich jakość poprawiła się, ale dopiero znajdę do tego głowę po wystawieniu ocen. :) 
Co do informowania, czy osoby które chcą czytać mogłyby dodać się do obserwatorów? Wtedy nie bałabym się, że znów zapomnę kogoś poinformować. xD 

Komentujcie to naprawdę daje kopa i motywację <3 

_________________________________________________________

18. Anthony Foster.

[muzyka].

***

Idąc cmentarną aleją, szukam Ciebie mój Przyjacielu .

Odszedłeś bo byłeś słaby, jak suchy liść. 

Dziś możemy się dotknąć, Naszymi pustymi duszami, 

obnażyć swe oszustwa i Nasze wypalone sumienia. 

Już nikogo nie dręczą Nasze mdłe spojrzenia. 

   Nazywał się Anthony. Anthony Paul Foster. Tak też głosiła marmurowa tabliczka grobowa. Umarł w wieku 52 lat; jak na czarodzieja za młodo jeśli brać pod uwagę śmierć naturalną. Przyczyną jego zgonu jednak była Avada, znana zabójczyni, złodziejka marzeń i nadziej, przyjaciółka wojny. 

   Wyglądał groźnie; przez mugolskie tatuaże otrzymywał zdegustowane spojrzenia konserwatywnych uczestników magicznego świata, nie pomagały mu również średniej długości włosy związane zawsze w kucyka, ani umięśniona, potężna sylwetka. Stwarzał jednak jedynie pozory; tak znane, a skrywane przez wszystkich i potępiane. Był miły, kochający i opiekuńczy dla ludzi na których mu zależało, zwierząt i małych dzieci. Nigdy nikogo nie zabił, wymyślił pięć najpotężniejszych zaklęć, dwa obronne oraz trzy lecznicze, ratujące życie milionom, a także zaklęcie imitujące swym promieniem i natężeniem Avadę, jednak w skutkach działających na zasadzie kurtyny dumnej; człowiek, który dostał owym zaklęciem wyglądał na martwego jednak przebudzał się po czterech godzinach. Los jednak był dla niego kpiący i ironiczny, dostał prawdziwą Kedravą umierając również na prawdę. 
   Tom Riddle podążał wzdłuż alejek pokrytych już grubą warstwą liści w odcieniach jesieni i mijając kolejne groby i szukając wzrokiem tego, do którego podążał. W końcu doszedł do celu; nagrobek był bogato zdobiony, w cieniu potężnego dębu mającego symbolizować siłę, napis na nim oznajmiał - ,,Anthony Paul Foster, 52 lata, lojalny przyjaciel". Jednak to ani nie treść, ani lokalizacja czy faktura miejsca pochówku lecz napis, delikatny i prawie niezauważalny ,,Lepiej zginąć za przyjaciela niż za złoto"* przyciągał uwagę i skłaniał do chwili refleksji bądź zadumy. 
   Tom usiadł na drewnianej, prostej ławce przed pomnikiem. 
- Wiem Thony, zawiodłem Cię, nie tylko dlatego, że nie przychodziłem... jestem słaby, przyznaję. - cicho zaczął - Ostatnio wiele się działo, może widziałeś to z góry bądź podglądałeś przez ziemskie dziury z piekła, mam jednak nadzieję, że sumienie zaprowadziło Cię do pierwszej opcji. - zaśmiał się smutno - Zawiodłem samego siebie, złamałem obietnicę Tobie daną,  jestem do niczego... przyjdź do mnie bądź wyślij kogoś, aby to już się skończyło, chcę końca... tyle ofiar i tyle czasu, a ile włożonych nadziej i marzeń w tą bitwę zostało? Powiedz mi mój Przyjacielu! - krzyknął w pustkę, miał zeszklone oczy niczym pokryte mgłą - Boję się, cholernie się boję, tym bardziej, że już mam o kogo. - uśmiechnął się znów wracając do poprzedniego tonu - nazywa się Bella, tak ta sama Bellatrix Black, którą znałeś ze spotkań i którą karałem na Twoich oczach. Nie sądziłem, że mogę kiedykolwiek poczuć coś takiego do niej, a jednak, stało się... chyba ją kocham... - zawiesił smutnie głos, jak to miewają w zwyczaju doświadczeni lekarze przy ogłaszaniu wyroku śmierci - Wiem, że byś się cieszył, polubił ją, ale chyba sam wiesz, jakie niebezpieczeństwo na nią ściągam. Cały ten zakon, cała ta wojna i bezsensowna przepychanka z tym starym głupcem ,,kto jest silniejszy"! - krzyknął rozgoryczonym głosem - Powiedz mi, Przyjacielu, czy to wszystko ma sens? Czy jest tego jakiś cel, czy wyciągniemy z tego jakiś morał? - zapytał w przestrzeń, samotna łza spłynęła po jego policzku - Milczysz już od trzech lat, długich i ciężkich, brzemiennych w skutkach. Milczysz przeze mnie i dla mnie. Dzięki milczeniu żyję, ale wiesz dobrze, że wolałbym wtedy zginąć. Nie byłoby problemu, Ty nadal byś żył, siedział na moim miejscu uśmiechając się do wspomnień i ciesząc chwilą, bez oddechu wojny na karku i łopotania szat Kostura w uszach. Wszystko by było lepsze, gdybym nie żył. Chciałbym umrzeć, a Ty postawiłeś mnie w sytuacji przymusowej. Kazałeś mi żyć. - westchnął ciężko wstając. - Żegnaj Przyjacielu, za niedługo jednak dołączę do Ciebie...

***

   Gestem dłoni Voldemort znów przybrał swoją cielesną, zwaną również normalną, postać. Wszedł do swoich komnat z lekkim, kpiącym uśmiechem na twarzy, ze swoją maską pod którą ukrywał wszelkie emocje. 
   Przeszedł od razu do salonu; obszernego pomieszczenia utrzymanego w odcieniach złota i brązu, z ogromnym kominkiem i mahoniowymi meblami z sofą i pięcioma fotelami obitymi grubą warstwą smoczej skóry w kolorze bordowym.  Podszedł do sporego barku umieszczonego tuż za kanapą. Wyjął stamtąd dużą butelkę z bursztynowym płynem i złotym napisem ,,Ognista Ogden'a" oraz kryształową szklankę, którą wypełnił owym płynem do połowy. Siadł w jednym z głębokich foteli, odpływając we własne myśli. 
   Po czasie około pół godzinnym z letargu wyrwał go delikatny i cichy głos. 
- Tom, wszystko w porządku? - w odpowiedzi jedynie dał Belli pojedynczego całusa w usta. Po czym ominął ją przechodząc do swojego gabinetu, gdzie ściany pomalowane były na czarno, a meble ponure i proste choć wykwintne z najlepszych materiałów. Z jednej z najbardziej niepozornych i ukrytych ksiąg wyjął kartkę, po czym wyczarował pióro i dopisał do treści zajmującej już półtorej strony kolejne dwa zdania. Usatysfakcjonowany uśmiechnął się lekko i nadal w dobrym humorze ze swojej pokaźnej kolekcji wybrał tom owinięty w bawełnianą okładkę. Odnalazł jeden z przepisów i spisał go pośpiesznie, po czym zaklęciem zmienił charakter pisma. 
   Przeszedł parę metrów, aż do złotej klatki na końcu pomieszczenia, w jej środku siedziała duży puszczyk w odcieniach bieli i beżów. Do jego nogi Riddle przywiązał czerwoną kokardką zwój dziękując w myślach Lucjuszowi za podarunek w postaci sowy. Otworzył jedno z potężnych okien machnięciem różdżki po czym wypuścił zwierzę. Nadal z lekkim uśmiechem obserwował piękne szybowania sowy, to jak pikuje by później wznieść się ponad chmury. Gdy tracił już ją ze swojego pola widzenia szepnął cicho 
- Bądź wysłannikiem szczęścia, przynieś je i zostaw niczym swe pióro... 

_____________________________________

*cytat znaleziony jakiś czas temu na tej stronie, nie podano autora. 

_________________________________________________________

Rozdział pisało mi się lekko i przyjemnie choć jest smutny i podejmuje ciężki wątek niemożliwy do ujęcia w krótkim odstępie czasowym. Jedyną przeszkodą był czas, przez który rozdział ukazał się tak późno. Jeszcze raz przepraszam, ale ciągle praktycznie uczę się, a wolne chwile wykorzystuję na dodatkową naukę języków, czytanie i spędzanie czasu na dworze z rodziną i moim psem. :) Piszę praktycznie jedynie wieczorami, chyba, że w weekend odnajdę trochę czasu popołudniem bądź z rana o ile wcześnie wstanę. ^^ 
Rozdział niestety krótki, ale mam nadzieję, że się podoba. Na tygodniu powinnam coś wstawić. ;p 
Komentujcie! <3 
___________________________________________________________